users online  

Free WebSites Counters
Μοναδικοί επισκέπτες
Visit Counter  


 

 

Η συνάντηση της ΕΑΣΑ 72 στη Θεσσαλονίκη, Σάββατο και Κυριακή 3/4 Οκτωβρίου 2026.

Πρέπει να σημειωθεί ότι αν και δεν είμαστε όλοι καλά παιδιά, κάποιος έβαλε "μέσον" και ο καιρός μας έκανε όλα τα χατίρια!

Το πρόγραμμα προέβλεπε για το Σάββατο πρωί, επίσκεψη στο ΟΙΝΟΠΟΙΕΊΟ ΓΕΡΟΒΑΣΙΛΕΙΟΥ στην Επανομή.

Είχαμε την ευκαιρία να δούμε μια οικογενειακή επιχείρηση υπόδειγμα για τους μελλοντικούς επιχειρηματίες. Τα 1000 στρέμματα αμπελώνας, το ΠΕΙΡΑΜΑΤΙΚΟ ΕΡΓΑΣΤΗΡΙΟ ΝΕΩΝ ΠΟΙΚΙΛΙΩΝ, οι εγκαταστάσεις οινοποίησης, το ΜΟΥΣΕΙΟ εργαλείων και ανοιχτηριών και το ΚΑΦΕ-ΕΣΤΙΑΤΟΡΙΟ, όλα ταιριασμένα με μεράκι και γούστο. Δεν βλέπεις κάθε μέρα, γλυπτά του Τσόκλη διάσπαρτα μέσα σε αμπελώνα!!!

Το βράδυ στην ταβέρνα ΑΚΡΟΝ, αν και δεν προβλέπονταν πίστα για χορό, οι μερακλήδες το έκαναν το κέφι τους με τις ανάλογες στροφές!!! Θεωρώ πολύ σημαντικό ότι μετά από 54 χρόνια ένας καθηγητής μας, Ο ΓΙΩΡΓΟΣ ΑΜΟΙΡΙΔΗΣ, έδωσε το παρόν και ανταλλάξαμε ευχές για υγεία και μακροζωία!!! Πραγματικά μοναδική στιγμή.

Την Κυριακή το πρωί είχε προγραμματιστεί επίσκεψη στο ΓΕΝΤΙ ΚΟΥΛΕ (ΕΠΤΑΠΥΡΓΙΟ). Ένας χώρος που από το 1900 περίπου μέχρι το 1989 ήταν φυλακές και από το 1999 ανήκει στο υπουργείο πολιτισμού. Μετά τις απαραίτητες αποκαταστάσεις το μνημείο είναι επισκέψιμο. Η ξεναγός μας (Ελευθερία Αλμασίδου, αρχαιολόγος) για δύο ώρες μας έδωσε πληροφορίες για την ιστορία (βυζαντινό και οθωμανικό κάστρο) αλλά και τις τραγικές στιγμές των φυλακισμένων ψυχών και τις απάνθρωπες συμπεριφορές των δεσμοφυλάκων. Μπορεί να ήταν λίγο κουραστικό αλλά νομίζω άξιζε τον κόπο. Ο συνάδελφος Χρήστος Μοσχονάς το περιέγραψε ως εξής: " Η επίσκεψη και η ξενάγηση στο ΓΕΝΤΙ ΚΟΥΛΕ ήταν από τις πιότερο ωραίες στιγμές. Μας κούρασαν σωματικά, μας συνεπήραν ψυχικά."

Ήμασταν 32 συνάδελφοι, 14 σύζυγοι και ένας καθηγητής μας. Δώσαμε τον λόγο μας ότι θα βρεθούμε στη ΛΑΡΙΣΑ ΤΟ 2027. ΚΑΛΗ ΑΝΤΑΜΩΣΗ.  

Η οργανωτική επιτροπή: Παπαϊακώβου Γιώργος, Μιχαηλίδης Μπάμπης, Κατσίκας Φώτης, Αλεξίου Γεωργία και Φυλλαρίδης Νίκος.

Παπαΐακώβου Γιώργος

 

Πενήντα τέσσερα χρόνια μετά…

Το 1972 πήραμε τα πτυχία μας από την ΕΑΣΑ Θεσσαλονίκης. Ήμασταν νέοι τότε. Με όνειρα, σχέδια, ανησυχίες κι εκείνη την αίσθηση πως ο χρόνος ήταν μπροστά μας και άφθονος. Πέρασαν είκοσι χρόνια ώσπου, το 1992, κάναμε την πρώτη μας μάζωξη.

Από τότε… κάθε χρόνο, σε άλλη πόλη κάθε φορά, με άλλες διαδρομές, άλλες ιστορίες, άλλες ρυτίδες στα πρόσωπα κι, ευτυχώς, τις ίδιες φιλίες στην καρδιά. Ανελλιπώς μέχρι σήμερα. Και φέτος, ο δρόμος μάς έφερε πάλι στη Θεσσαλονίκη. Στην πόλη απ’ όπου κάποτε ξεκινήσαμε. Σαν να έκλεισε για λίγο ένας μεγάλος κύκλος.

Πήγαμε και στο Επταπύργιο. Εκεί όπου τότε δεν είχαμε πάει. Εκεί που η πέτρα θυμάται. Εκεί όπου οι τοίχοι, όσο κι αν πέρασαν τα χρόνια, μοιάζουν να κρατούν ακόμη μέσα τους φωνές, ψιθύρους, τραγούδια και ανθρώπινες ζωές. Η ξεναγός μάς μίλησε, ανάμεσα σε άλλες ιστορίες, και για την Κούλα Ελευθεριάδου. Για την καταδίκη της. Για το τελευταίο της πρωινό. Και για την παράξενη, συγκλονιστική τελευταία της επιθυμία: Να χορέψει ένα ζεϊμπέκικο.

Ομολογώ πως αυτό ήταν που με σταμάτησε. Ίσως γιατί εμείς, τόσα χρόνια μετά, βρεθήκαμε ξανά εκεί όχι για να αποχαιρετήσουμε τη ζωή, αλλά για να γιορτάσουμε τη ζωή. Εμείς που πήραμε τα πτυχία μας το 1972, γυρίσαμε πάλι στον τόπο της νιότης μας. Και σκεφτόμουν… Πόσο παράξενα τα φέρνει ο χρόνος. Άλλοι άνθρωποι έφυγαν από τον κόσμο με ένα τελευταίο ζεϊμπέκικο στα χείλη.

Κι εμείς, μισό αιώνα μετά, συνεχίζουμε να ανταμώνουμε. Να θυμόμαστε. Να γελάμε. Να συγκινούμαστε. Να μετράμε τους απόντες και να χαιρόμαστε διπλά για όσους είναι ακόμη μαζί μας. Κι ίσως τελικά αυτό να είναι το δικό μας ζεϊμπέκικο. Όχι το τελευταίο. Αλλά εκείνο που χορεύουμε κάθε χρόνο, ο ένας δίπλα στον άλλον, απέναντι στον χρόνο. Με τα βήματά μας πια λίγο πιο αργά, με τα μαλλιά λιγότερα και τις αναμνήσεις περισσότερες. Μα με την ίδια παρέα.

Από το 1972 μέχρι σήμερα κι όσο θα μπορούμε ακόμη να ανταμώνουμε, το ζεϊμπέκικο θα συνεχίζεται. Γιατί υπάρχουν φιλίες που δεν τις νικά ο χρόνος, αλλά και γιατί υπάρχουν άνθρωποι που, ακόμη κι όταν φύγουν, συνεχίζουν να χορεύουν μέσα στη μνήμη μας.

Εκατόν είκοσι πέντε νομάτοι βάλαμε ο καθένας από ένα λιθαράκι και σηκώσαμε το τείχος της ΕΑΣΑ ’72. Πενήντα τέσσερα χρόνια μετά-και πενήντα επτά από την εγγραφή μας- μπροστά και μαζί με το τείχος στέκει ένας σωρός από πέτρες που θα μεγαλώνει και θα αυξάνει πάντα εκεί, μπροστά του. Κάθε καινούργια πέτρα θα κουβαλάει κάτι από εκείνον που την έβαλε, όπως κι εκείνες που προηγήθηκαν κουβαλούν κάτι από όλους εμάς. Και το απόσταγμα της κάθε πέτρας θα ζυμώνεται με εκείνο κάποιας άλλης. Πέτρα την πέτρα, χρόνο τον χρόνο, μνήμες, ζωές, χαρές, απουσίες και ξανασυναντήσεις θα γίνονται ένα. Κι ίσως κάποτε, όταν πια ο σωρός θα έχει μεγαλώσει όσο πρέπει, η ΕΑΣΑ ’72 θα έχει αποκτήσει το δικό της αψέντι. Ένα απόσταγμα φτιαγμένο από όλους μας.

Καλή αντάμωση στη Λάρισα.

Μοσχονάς Χρήστος


Αναφορικά με την επίσκεψή μας στο Επταπύργιο - Γεντί Κουλέ της Θεσσαλονίκης


Το τελευταίο ζεϊμπέκικο!

Η Κούλα διάβηκε με το κεφάλι ψηλά το πρέκι του σκοτεινού κελιού. Ήξερε τι σήμαινε τούτο τ’ απόγευμα για εκείνη και για τη ζωή της, καθώς ένιωσε το μέσα της πνιγμένο στη σκόνη σαν να ’ταν κοντά σ’ αλώνι την ώρα του αλωνοτριβίσματος. Κι όμως, για δυο-τρεις ανατολές είχε προλάβει να γνωρίσει ξανά την αισιοδοξία και την ελπίδα. Ίσως γιατί κάποιες αχτίδες του ήλιου, ξεκλέβοντας χώρο από τα πέτρινα τείχη, είχαν φτάσει ως το κελί της απομόνωσης.

Δεν είχε φέξει ακόμα σαν άκουσε κουβέντες. Ήταν δυο φρουροί που ’χαν φτάσει πρώτοι και το ’χαν ρίξει σε χαμηλόφωνο κουβεντολόι. Δεν καταλάβαινε τι και πώς. Το μόνο που ξεχώρισε ήταν το «σήμερα το πρωί». «Σήμερα το πρωί», επανέλαβε κι εκείνη. «Καλώς να ’ρθει. Μακάρι νωρίς, με το χάραμα. Όχι, όχι στην ανατολή. Δεν αντέχω το δυνατό φως».

Την παρέλαβαν με συνοπτικές διαδικασίες. Μπροστά το απόσπασμα κι εκείνη πίσω του υπό την επιτήρηση του ιερέα των φυλακών και του βασιλικού επιτρόπου. Ήθελε ακόμη μια ώρα να ξημερώσει. Καθώς ζύγωναν, χαμένοι στη βαθιά σκιά του τείχους, κατέβηκαν δυο σκαλοπάτια, πήραν το μονοπάτι κι ύστερα λόξεψαν προς την απόκρημνη γωνιά της πλαγιάς του βράχου. Εκεί σταμάτησαν. «Βάρβαρο», σκέφτηκε. «Να χάνει ο καθένας τον πατέρα του, τη μάνα του, τον αδερφό του και να μην είναι εκεί να δει πώς φεύγουν. Ύστερα φαντάζεσαι. Μια αυλή, έναν τοίχο, έναν αγρό, την άκρη ενός δρόμου. Κάπου τελικά πεθαίνουν οι άνθρωποι».

Ο επίτροπος διάβασε βιαστικά την καταδικαστική απόφαση. Ύστερα ανέλαβε ο ιερέας.

-Ποια είναι, παιδί μου, η τελευταία σου επιθυμία;

-Να μη μου κλείσετε τα μάτια και να γράψω ένα γράμμα.

-Μία είπαμε.

Η Κούλα σώπασε για μια στιγμή.

-Τότε… να χορέψω ένα ζεϊμπέκικο!

Ξαφνιάστηκε ο ιερέας. Πιότερο όμως ο επίτροπος και το απόσπασμα. Και τότε, από την «πασαρέλα» των φυλακών, ακούστηκαν στίχοι που κυκλοφορούσαν κρυφά στο Επταπύργιο: «Νύχτωσε και στο Γεντί, το σκοτάδι είναι βαθύ…»

Δεν το άντεξε ο επίτροπος. Κι επειδή δεν μπορούσε να ξεσπάσει στους φυλακισμένους, ξέσπασε στον παπά.

- Τράγο! Θα σε στείλω εξορία! φώναξε και, σηκώνοντας τα χέρια, τον άρπαξε απ’ τα γένια.

Ξερακιανός ο πάτερ, χειροποίητος, ζυμωμένος με το στυγερό, τον κασμά και τ’ αλώνι. Τον κοίταξε για λίγες στιγμές. Ύστερα σήκωσε τα χέρια του, έπιασε τους πήχεις. Έσφιξε. Οι μορφασμοί αλλάζουν το πρόσωπο του επιτρόπου, τα γόνατα υποχωρούν, δεν εξουσιάζουν το σώμα.

Το ότι δεν τον άφησε να γονατίσει, ήταν πράξη ελευθερίας.

Μπροστά σ’ αυτή τη σκηνή απ’ την «πασαρέλα» ακούστηκε η ιαχή:

-Γεια σου, ανταρτόπαπα!

Αδύναμος πια και χωρίς άλλη επιλογή, ο επίτροπος έδωσε εντολή στον λοχία του εκτελεστικού αποσπάσματος για τα περαιτέρω..

-Οπλίσατε!

Εννέα κλείστρα κελάηδησαν τον γνωστό, ανατριχιαστικό ήχο.

-Επί σκοπόν!

Τα όπλα σηκώθηκαν. Μα τα χέρια δεν άντεχαν. Οι κάνες τρέμανε και στο «πυρ» οι περισσότερες σφαίρες αστόχησαν. Η Κούλα έγειρε μπροστά, σφαδάζοντας. Ο επίτροπος την πλησίασε και την αποτελείωσε με το υπηρεσιακό του περίστροφο.

Κι έμεινε εκεί, στην αυλή του Επταπυργίου, το τελευταίο ζεϊμπέκικο της Κούλας ένας χορός που, επειδή δεν χορεύτηκε ποτέ, εξακολουθεί να ζητά να χορευτεί.

Μοσχονάς Χρήστος

 

Το βίντεο του Γιώργου Ανθόπουλου με το τραγούδι ΕΑΣΑ 72 του Χρήστου Ανθόπουλου


 

ΕΑΣΑ 72 το τραγούδι μας

Στίχος 1

Το 1972 παιδιά με όνειρα και βλέμμα καθαρό,

με το τζάκετ στον ώμο γεμάτοι ζωή,

στην ΕΑΣΑ δώσαμε όρκο βαρύ,

πως ότι κι αν έρθει ότι κι αν συμβεί,

 θα είμαστε πάντα ο ένας για τον άλλον μαζί.

 Ρεφρέν

 Κάθε χρόνο μια φορά η ίδια παρέα

γύρω από ένα τραπέζι μια αγκαλιά ωραία,

γελάμε,  θυμόμαστε πίνουμε αργά,

τα παιδιά του 72 ακόμα εδώ κοντά.

Στίχος 2

Πέρασαν τα χρόνια μα μείναμε παιδιά,

 άλλος γνώρισε χαρές άλλος γνώρισε πληγές,

κι αν ασπρίσαν τα μαλλιά,

η καρδιά μας δεν μεγάλωσε ποτέ αρκετά.

Λείπουν καρέκλες μα είναι γεμάτες,

 με πρόσωπα αγαπημένα αξέχαστες στιγμές,

 και ένα ποτήρι για αυτούς που φύγαν νωρίς,

 που μας κοιτούν από ψηλά και χαμογελούν κι'  αυτοί.

 Ρεφρέν

Κάθε χρόνο μία φορά μέχρι το τέλος,

 του χρόνου πάλι εδώ στο ίδιο μας τραπέζι,

 με το ίδιο γέλιο με την ίδια καρδιά

 τα παιδιά του 72 για πάντα παιδιά.

 Χρήστος Γ. Ανθόπουλος



 




Κάνετε κλικ με το ποντίκι για μεγένθυση των φωτογραφιών. Έχοντας μεγενθυσμένη μια φωτογραφία με το κάτω ή το δεξί βελάκι μεταβαίνετε στην επόμενη και τη βλέπετε και αυτή μεγενθυσμένη.

.
Highslide JS
.
Highslide JS
.
.
Highslide JS
.
Highslide JS
Highslide JS
.
Highslide JS
.
Highslide JS
.
Highslide JS
.
Highslide JS
.
Highslide JS
.
Highslide JS
.
Highslide JS
.
Highslide JS
.
Highslide JS
.
Highslide JS
.
Highslide JS
.
Highslide JS
.
Highslide JS
.
Highslide JS
.
Highslide JS
.
.
.
.
.
       

 

 

Οι χορευταράδες της ΕΑΣΑ από το Γιώργο Ανθόπουλο. Το ποίημα του Σταύρου, η ομιλία του καθηγητή Γιώργου Αμοιρίδη, οι εμπνευστές των θερμός και η παράδοση του σήματος της ΕΑΣΑ 72 για την συνάντηση της Λάρισας.